MS-mama

Ik heb een rare gewoonte. Nou ja, een gedachte eigenlijk.
Wanneer ik iemand met overgewicht zie joggen, denk ik automatisch: “Goed bezig joh!”
Echt, dat floept gewoon in m’n hoofd.

Maar… als ik een slanke persoon zie joggen? Niks. Geen “Goed bezig joh”, geen mentale high five, geen denkbeeldige fanfare. Gewoon… niks.
Alsof het voor hen vanzelfsprekend is.
Alsof hardlopen voor slanke mensen áltijd makkelijk is.

En dat is natuurlijk onzin.
Misschien heeft die slanke vrouw op die dure hardloopschoenen ook wel twintig minuten moed bij elkaar moeten rapen voordat ze de deur uit ging.
Misschien is dat slanke mannetje dat voorbij rent herstellende van een blessure, of werkt zijn lichaam ook niet altijd even soepel als het eruitziet.
Misschien zit iemand wel middenin een mentale strijd, en is dat rondje hardlopen net zo’n overwinning als wanneer je voor het eerst zonder wiebelt te wiebelen op een surfboard staat.

Het rare is: ik zie de moeite bij mensen met overgewicht vaak wél, en bij anderen ga ik er gewoon vanuit dat ze zonder moeite een marathon rennen, op blote voeten, met een glimlach, terwijl ze ondertussen sudoku’s oplossen.

Maar eigenlijk zouden we bij iedereen die sport, traint, of überhaupt beweegt, moeten denken:
“Goed bezig joh!”

Of je nu 140 kilo weegt of 50.
Of je nu een fitgirl bent of iemand die zich voor het eerst in sportkleding naar buiten waagt.
We hebben geen idee wat iemand heeft moeten overwinnen om daar te komen.

Dus vanaf nu: zie ik iemand sportief bezig?
Goed bezig joh!
En misschien zeg ik het zelfs hardop.
(Al moet ik dan wel oppassen dat ik niet als de plaatselijke rare word gezien. Maar ach, dat risico neem ik.)