MS-mama

Gisterenavond ging ik met mijn moeder en zusje naar Ladies Night bij Kinepolis. De film Over de grens stond op het programma: een middelbare vrouw met een saaie echtgenoot die niks meer wou behalve werken, een zwoele klusjesman en vooral héél veel gekreun. En geloof me: elk fantasietje van Laura werd keurig aangekondigd met opgewonden gezucht of gehijg. Na de derde keer zaten wij al bijna giechelend te fluisteren: ja hoor, daar gaat ze weer!

De “spannende” scènes waren trouwens copy-paste van elkaar, behalve die ene keer dat er twee mannen opdoken – want ja, keuzestress kan ook erotisch zijn. Het hele verhaal was zo voorspelbaar dat we er bijna een bingo-kaart bij konden gebruiken. Of zo’n drankspelletje konden doen, je weet wel, met van die shotjes. Weer een kreun? Hoppa we tikken er nog een achterover.

Gelukkig maakte de sfeer in de zaal veel goed. En de goodiebag natuurlijk, want die leverde ons wasstrips én kipkruiden op. Heel praktisch – al vond Wouter het vooral een huisvrouwenpakket. Ach, misschien was dat ook wel de doelgroep.

De film zelf: weinig grensverleggend. De avond: geslaagd. En de kip? Die smaakt straks vast heerlijk.

___________________

Ik zag trouwens ook dat alle Harry Potter films weer in de bioscoop gingen draaien. Daar houd ik wel van!

Want:
“Een weesjongen met een bliksemlitteken overleeft zeven jaar school vol moordlustige leraren, dodelijke huiswerkstress en een slang-minnende psychopaat die hem steeds maar niet dood krijgt.”

Wat valt daar nou niet leuk aan te vinden? 😉

Ik heb een rare gewoonte. Nou ja, een gedachte eigenlijk.
Wanneer ik iemand met overgewicht zie joggen, denk ik automatisch: “Goed bezig joh!”
Echt, dat floept gewoon in m’n hoofd.

Maar… als ik een slanke persoon zie joggen? Niks. Geen “Goed bezig joh”, geen mentale high five, geen denkbeeldige fanfare. Gewoon… niks.
Alsof het voor hen vanzelfsprekend is.
Alsof hardlopen voor slanke mensen áltijd makkelijk is.

En dat is natuurlijk onzin.
Misschien heeft die slanke vrouw op die dure hardloopschoenen ook wel twintig minuten moed bij elkaar moeten rapen voordat ze de deur uit ging.
Misschien is dat slanke mannetje dat voorbij rent herstellende van een blessure, of werkt zijn lichaam ook niet altijd even soepel als het eruitziet.
Misschien zit iemand wel middenin een mentale strijd, en is dat rondje hardlopen net zo’n overwinning als wanneer je voor het eerst zonder wiebelt te wiebelen op een surfboard staat.

Het rare is: ik zie de moeite bij mensen met overgewicht vaak wél, en bij anderen ga ik er gewoon vanuit dat ze zonder moeite een marathon rennen, op blote voeten, met een glimlach, terwijl ze ondertussen sudoku’s oplossen.

Maar eigenlijk zouden we bij iedereen die sport, traint, of überhaupt beweegt, moeten denken:
“Goed bezig joh!”

Of je nu 140 kilo weegt of 50.
Of je nu een fitgirl bent of iemand die zich voor het eerst in sportkleding naar buiten waagt.
We hebben geen idee wat iemand heeft moeten overwinnen om daar te komen.

Dus vanaf nu: zie ik iemand sportief bezig?
Goed bezig joh!
En misschien zeg ik het zelfs hardop.
(Al moet ik dan wel oppassen dat ik niet als de plaatselijke rare word gezien. Maar ach, dat risico neem ik.)

De ochtend is mijn beste vriend. Nou ja… voor zover een dagdeel je vriend kan zijn. Tot een uur of één voel ik me alsof mijn lijf en ik het eens zijn over de planning. Vanochtend ben ik zelfs met de hondjes gaan wandelen — gewoon een klein rondje, maar toch — en daarna nog een half uurtje sporten. Kijk mij gaan!

En dan, heel stiekem, begint de energie weg te sijpelen. Alsof mijn batterij denkt: “Oké, je hebt het leuk gehad, nu is het mijn beurt om even te chillen.” En chillen betekent in dit geval: alles in slow motion. Mijn hoofd wordt zwaar, mijn ogen ook, en ik kan mezelf nog nét overtuigen dat het geen goed idee is om midden op de keukenvloer in slaap te vallen.

Het mooie is: in die ochtenduren kan ik genoeg doen om me een beetje ‘normaal’ te voelen. Niet omdat ik de wereld verover, maar ik kan in ieder geval wat (wat precies is dan ook weer per dag anders, maar daar schrijf ik een andere keer wel over). Daarna is het alsof ik in vliegtuigmodus word gezet — nog wel aan, maar absoluut niet meer productief.

Dus ja, ik koester mijn ochtenden. En mijn middagen? Ach, die zijn er vooral om alvast te dromen over mijn volgende ochtendavontuur… of over een dutje.

Ik ben dus bezig met een lifestyle change. Geen dieet, want dat klinkt te tijdelijk. Dit is voor het leven. Tot ik er klaar mee ben.
Ik track tegenwoordig álles in Yazio. Alles. Van mijn zorgvuldig afgewogen havermout tot die ene druif die ik van de grond at omdat het “zonde” was om weg te gooien (en nee snel! Voordat de hondjes hem te pakken hebben).

Mijn leven draait nu om proteïne. Kippenborst, magere kwark, shakes die smaken alsof iemand vergeten is de smaak er in te doen. Ik eet eieren alsof ik persoonlijk verantwoordelijk ben voor het leegmaken van de kippenpopulatie. En toch voelt het alsof ik nooit genoeg grammen haal. Ik heb serieus wel eens gedacht: zouden kipnuggets tellen?

Maar goed. Dan komt die ene dag. Ik ben onderweg, hongerig, moe, en ineens — alsof het universum me wil testen — ruik ik het: McDonald’s.
Mijn hersenen fluisteren: Eén keertje kan toch geen kwaad.
Yazio knippert braaf in mijn hoofd: “Je hebt nog 460 calorieën over vandaag.”
Mijn maag zegt: “Neem de grote friet.”
Mijn innerlijke diëtist gilt: “Nee!”
En mijn hand… ja, die bestelt ondertussen gewoon een lekkere dubbele cheeseburger.

Technisch gezien zat ik nog steeds binnen mijn calorieën. Punt voor mij! Alleen jammer dat ik daarna óók nog een McFlurry heb genomen. En zes kipnuggets. Maar hé… proteïne is proteïne, toch?

Thuis zet ik braaf alles in Yazio. De app reageert neutraal, maar ik voel het oordeel in de pixels. Alsof hij wil zeggen: “Was dit écht de bedoeling van je nieuwe lifestyle?”
En ik denk: ja. Want in mijn nieuwe, gebalanceerde leven is er ook ruimte voor friet. En softijs. En soms… een beetje zelfbedrog.

Wat is jullie favoriet bij de Mac? Of zijn jullie meer team Burgerking (zoals mijn man)?

Liefs,

MS-mama

Ik drink mijn koffie nu zwart. Niet omdat ik ineens een diepzinnige minimalist ben geworden of omdat ik eindelijk volwassen ben. Nee hoor. Gewoon… omdat ik wil afvallen.

Het begon zoals altijd: ik keek in de spiegel, kneep in mijn buik (met een optimisme dat ik niet verdien), en dacht: “Dit moet anders.” Dus daar zit je dan, met een kop koffie die smaakt alsof iemand een sloot regenwater heeft laten trekken op een verbrande boomstronk. Zonder melk. Zonder suiker. Zonder plezier.

Maar hé, alles voor de lijn, toch? Want afvallen is geen project van een paar weken. Het is een soort levenslang lidmaatschap van een club waar je nooit echt voor hebt ingetekend. Elke dag weer die innerlijke strijd: eet ik een appel of een croissant? (Spoiler: ik prevereer de croissant. Maar dan wel met een zwart bakje verdriet ernaast.)

En als je denkt dat je het eindelijk onder controle hebt, komt er ineens iemand langs met taart. Gewoon, op een doodnormale dinsdag. En dan denk je: ach ja, morgen begin ik wel weer opnieuw. Net als gisteren. En vorige week. En in 2018.

Maar goed, voor nu ben ik sterk. Voor nu drink ik mijn koffie zwart. Want elke kleine stap telt. Ook al smaakt die stap naar bittere wraak op alles wat lekker is in het leven.

Wat drinken jullie liever, koffie of thee? En wat voor soort?

Liefs,

MS-mama

Een gezin met twee jonge kinderen en een huishouden runnen is al een fulltime baan. Gooi daar MS en narcolepsie bovenop en je hebt… nou ja, eigenlijk drie fulltime banen, maar zonder het bijpassende salaris.

Mijn dagen lijken soms op een potje stratego: slim mijn energie inzetten, valstrikken ontwijken (lees: rondslingerende Legoblokjes) en hopen dat ik de eindstreep van de dag haal zonder halverwege op de bank in slaap te vallen met een halfvolle wasmand naast me.

Het huishouden gaat hier volgens het “goed-genoeg-principe”: als de was schoon is, hoeft hij niet per se direct gevouwen te worden (soms vormt er een stapeltje op het logeerbed boven, tot de energie er is om het wel goed op te ruimen in de kasten). Koken lukt meestal, maar soms is het gewoon een opwarmmaaltijd — poffertjes of pannenkoeken opwarmen is soms best een uitkomst, ook al is het niet het gezondste. En op dagen dat ik echt geen puf heb, halen we iets bij Wanghouse in Emmerhout. Hun streetfood is heerlijk, maar mijn hart (en maag) gaat toch vooral sneller kloppen van de gefrituurde ketjapkip met gebakken rijst.

En ondanks de chaos, het energietekort en de onverwachte dutjes, is het hier nooit saai. Het leven met MS en narcolepsie dwingt me om keuzes te maken… en ik kies meestal voor lachen in plaats van stressen. Want dat is iets wat ze je eigenlijk direct proberen te leren als je komt te weten dat je chronisch ziek bent, is dat je moet luisteren naar je lichaam.

Wat is bij jullie thuis de ultieme “ik-heb-geen-puf-meer”-maaltijd?

Liefs,

MS-mama

Hoi, ik ben Lieneke

Getrouwd met Wouter (al bijna 10 jaar, dus we zitten inmiddels in het seizoen waarin je elkaars zuchten kunt vertalen), moeder van Nova (9) en Nero (4) — ja, die namen lijken op elkaar, en ja, dat zorgt soms voor verwarring bij het roepen.

We wonen in Emmen, samen met twee viervoeters die minstens zoveel aandacht opeisen als de kinderen: Ruudie, een oude en blinde mopshond die vooral excelleert in slapen en tegen meubels aanlopen, en Maze, een 4-jarige kruising Franse bull met mopshond die vindt dat ze het huishouden runt.

Zo’n 14 jaar geleden kreeg ik de diagnose narcolepsie — wat betekent dat ik de enige in huis ben die professioneel dutjes mag doen. Een half jaar na Nova’s geboorte kwam daar ook nog MS bij. Yay, nog meer aanslag op mijn energie die ik al nauwelijks had.

Elke 4 weken ben ik vaste klant in het ziekenhuis, waar het infuus op mij wacht. Ik gebruik Tyruko en dat houdt mijn MS zover redelijk stabiel. Bij mijn bezoekje aan het ziekenhuis staat altijd tegenover dat ik vind dat ik als compensatie een lekkere gevulde koek mag, want helaas, dieet en ik zijn geen onbekenden van elkaar. Maar tijdens het vaste prik-moment wordt dit even op de achtergrond geplaatst.

Ik werk in de ouderenzorg bij zorggroep De Hooimijt, waar ik mijn hart ophaal. Door mijn narcolepsie ben ik in de Wajong beland, ik werk dus niet fulltime (gelukkig), want de diagnose MS heeft het er niet makkelijker op gemaakt. Mijn energie verdelen zal dan ook altijd een strijd blijven 😦

De energie die ik heb besteed dan ook ik het liefst aan mooie momenten maken met mijn gezin, creatieve projecten, een potje Dungeons & Dragons, en af en toe gewoon ongefilterd zeggen wat er in me opkomt. En als er dan nog wat over is sport ik af en toe een beetje en mag ik graag koken. In de middag slaap ik als het even kan altijd een uurtje, want zo kan ik de dag een beetje doorkomen. Even bijtanken.

Welkom op mijn blog, waarin ik jullie hoop mee te nemen in mijn wereld. En dat vertel ik zoals ik ben: duidelijk, oprecht en een soms met een beetje sarcasme / zelfspot!

Liefs,

Lieneke
MS-mama.