MS-mama

De ochtend is mijn beste vriend. Nou ja… voor zover een dagdeel je vriend kan zijn. Tot een uur of één voel ik me alsof mijn lijf en ik het eens zijn over de planning. Vanochtend ben ik zelfs met de hondjes gaan wandelen — gewoon een klein rondje, maar toch — en daarna nog een half uurtje sporten. Kijk mij gaan!

En dan, heel stiekem, begint de energie weg te sijpelen. Alsof mijn batterij denkt: “Oké, je hebt het leuk gehad, nu is het mijn beurt om even te chillen.” En chillen betekent in dit geval: alles in slow motion. Mijn hoofd wordt zwaar, mijn ogen ook, en ik kan mezelf nog nét overtuigen dat het geen goed idee is om midden op de keukenvloer in slaap te vallen.

Het mooie is: in die ochtenduren kan ik genoeg doen om me een beetje ‘normaal’ te voelen. Niet omdat ik de wereld verover, maar ik kan in ieder geval wat (wat precies is dan ook weer per dag anders, maar daar schrijf ik een andere keer wel over). Daarna is het alsof ik in vliegtuigmodus word gezet — nog wel aan, maar absoluut niet meer productief.

Dus ja, ik koester mijn ochtenden. En mijn middagen? Ach, die zijn er vooral om alvast te dromen over mijn volgende ochtendavontuur… of over een dutje.