Ik ben dus bezig met een lifestyle change. Geen dieet, want dat klinkt te tijdelijk. Dit is voor het leven. Tot ik er klaar mee ben.
Ik track tegenwoordig álles in Yazio. Alles. Van mijn zorgvuldig afgewogen havermout tot die ene druif die ik van de grond at omdat het “zonde” was om weg te gooien (en nee snel! Voordat de hondjes hem te pakken hebben).
Mijn leven draait nu om proteïne. Kippenborst, magere kwark, shakes die smaken alsof iemand vergeten is de smaak er in te doen. Ik eet eieren alsof ik persoonlijk verantwoordelijk ben voor het leegmaken van de kippenpopulatie. En toch voelt het alsof ik nooit genoeg grammen haal. Ik heb serieus wel eens gedacht: zouden kipnuggets tellen?
Maar goed. Dan komt die ene dag. Ik ben onderweg, hongerig, moe, en ineens — alsof het universum me wil testen — ruik ik het: McDonald’s.
Mijn hersenen fluisteren: Eén keertje kan toch geen kwaad.
Yazio knippert braaf in mijn hoofd: “Je hebt nog 460 calorieën over vandaag.”
Mijn maag zegt: “Neem de grote friet.”
Mijn innerlijke diëtist gilt: “Nee!”
En mijn hand… ja, die bestelt ondertussen gewoon een lekkere dubbele cheeseburger.
Technisch gezien zat ik nog steeds binnen mijn calorieën. Punt voor mij! Alleen jammer dat ik daarna óók nog een McFlurry heb genomen. En zes kipnuggets. Maar hé… proteïne is proteïne, toch?
Thuis zet ik braaf alles in Yazio. De app reageert neutraal, maar ik voel het oordeel in de pixels. Alsof hij wil zeggen: “Was dit écht de bedoeling van je nieuwe lifestyle?”
En ik denk: ja. Want in mijn nieuwe, gebalanceerde leven is er ook ruimte voor friet. En softijs. En soms… een beetje zelfbedrog.
Wat is jullie favoriet bij de Mac? Of zijn jullie meer team Burgerking (zoals mijn man)?
Liefs,
MS-mama
MS-mama 
Laat je een berichtje achter? (: