Ik drink mijn koffie nu zwart. Niet omdat ik ineens een diepzinnige minimalist ben geworden of omdat ik eindelijk volwassen ben. Nee hoor. Gewoon… omdat ik wil afvallen.
Het begon zoals altijd: ik keek in de spiegel, kneep in mijn buik (met een optimisme dat ik niet verdien), en dacht: “Dit moet anders.” Dus daar zit je dan, met een kop koffie die smaakt alsof iemand een sloot regenwater heeft laten trekken op een verbrande boomstronk. Zonder melk. Zonder suiker. Zonder plezier.
Maar hé, alles voor de lijn, toch? Want afvallen is geen project van een paar weken. Het is een soort levenslang lidmaatschap van een club waar je nooit echt voor hebt ingetekend. Elke dag weer die innerlijke strijd: eet ik een appel of een croissant? (Spoiler: ik prevereer de croissant. Maar dan wel met een zwart bakje verdriet ernaast.)
En als je denkt dat je het eindelijk onder controle hebt, komt er ineens iemand langs met taart. Gewoon, op een doodnormale dinsdag. En dan denk je: ach ja, morgen begin ik wel weer opnieuw. Net als gisteren. En vorige week. En in 2018.
Maar goed, voor nu ben ik sterk. Voor nu drink ik mijn koffie zwart. Want elke kleine stap telt. Ook al smaakt die stap naar bittere wraak op alles wat lekker is in het leven.
Wat drinken jullie liever, koffie of thee? En wat voor soort?
Liefs,
MS-mama
MS-mama 
Laat je een berichtje achter? (: