MS-mama

Een gezin met twee jonge kinderen en een huishouden runnen is al een fulltime baan. Gooi daar MS en narcolepsie bovenop en je hebt… nou ja, eigenlijk drie fulltime banen, maar zonder het bijpassende salaris.

Mijn dagen lijken soms op een potje stratego: slim mijn energie inzetten, valstrikken ontwijken (lees: rondslingerende Legoblokjes) en hopen dat ik de eindstreep van de dag haal zonder halverwege op de bank in slaap te vallen met een halfvolle wasmand naast me.

Het huishouden gaat hier volgens het “goed-genoeg-principe”: als de was schoon is, hoeft hij niet per se direct gevouwen te worden (soms vormt er een stapeltje op het logeerbed boven, tot de energie er is om het wel goed op te ruimen in de kasten). Koken lukt meestal, maar soms is het gewoon een opwarmmaaltijd — poffertjes of pannenkoeken opwarmen is soms best een uitkomst, ook al is het niet het gezondste. En op dagen dat ik echt geen puf heb, halen we iets bij Wanghouse in Emmerhout. Hun streetfood is heerlijk, maar mijn hart (en maag) gaat toch vooral sneller kloppen van de gefrituurde ketjapkip met gebakken rijst.

En ondanks de chaos, het energietekort en de onverwachte dutjes, is het hier nooit saai. Het leven met MS en narcolepsie dwingt me om keuzes te maken… en ik kies meestal voor lachen in plaats van stressen. Want dat is iets wat ze je eigenlijk direct proberen te leren als je komt te weten dat je chronisch ziek bent, is dat je moet luisteren naar je lichaam.

Wat is bij jullie thuis de ultieme “ik-heb-geen-puf-meer”-maaltijd?

Liefs,

MS-mama